Sosyal Devlet olmanın getirdiği ve gerekliliğini doğurduğu bir hizmettir. Gelişmemiş, gelişmekte, kalkınmakta olan bölgelerde veya nüfus bakımından çok fazla kalabalık olmayan bölgelerde kurulan sağlık hizmetleri veren kuruluşlardır. 

Sağlık ocakları; Hastaneler kadar personel, ekipman ve kaynağa sahip değillerdir. Daha çok hizmeti bir bölgeye yöneliktir.

Ayrıca bu hizmet yukarda saydığımız ekonomik yada nüfus gibi kıstaslarla sınırlı kalmak zorunda değildir.

Nitekim salgın, afet, felaket gibi olağan üstü durumlarda ülkemizde ki sağlık ocakları kapasitelerinin üstünde bir çaba sarf etmişlerdir.

Günün sağlık sorunlarına yönelik başarılı çalışmaları olan ve bu statüde yer alan kuruluşlar, zamanında bir çok salgın yada öümle sonuçlanabilecek hastalıklar ile savaşmada önemli roller oynamış ve halende oynamaktadırlar.

224 sayılı Sağlık Hizmetlerinin Sosyalleştirilmesi Kanunu ile kurulan birinci basamak sağlık üniteleridir. İlki 1963 yılında Muş da kurulan sağlık Ocaklarının sayısı bugün 6000'i geçmiş olup, bu rakam tüm Avrupa ülkelerindeki birinci basamak sağlık ünitelerinden daha yüksektir.

Bireysel ve toplumsal koruyucu sağlık hizmetlerini birlikte veren sağlık ocakları uzun yıllardır yeterli ödenek ayrılmaması nedeniyle işlevsizleşmiş , ancak her mahallede, köyde hizmet vermeyi sürdürerek yılda 54 milyona ulaşan poliklinik sayısı ile hastanelerdeki poliklinik rakamlarının üstüne çıkmıştır.

Tedavi edici hekimlik yanında koruyucu sağlık hizmetlerinde de büyük başarılar kazanan sağlık ocakları sayesinde Çocuk felci hastalığı ülkemizde yok edilmiştir.

Benzer şekilde Kızamık, Difteri, Boğmaca, Tetanos hastalıkları da sağlık ocaklarının özverili gayretleri ile ortadan kaldırılmıştır.

Pratisyen hekimler yanında hemşire, ebe, çevre sağlık teknisyeni,sağlık memuru, tıbbi sekreter, şoför, yardımcı hizmetli gibi geniş bir ekiple çalışan sağlık ocaklarında uzun yıllardır personel, alt yapı, ödenek sorunları yaşanmasına karşın öz verili çalışma sürmektedir.